وامق

 

 

 

 

 

بر زبان دارم شب هجران پی تسكين دل

گفتگوهایی كه روز وصل با من كرده ای

 

عبدی خراسانی

*****

فضای سینه را چندان که می جویم نمی یابم

ز یاران به دل نزدیک غیر از ناوکش یاری

 

قدسی مشهدی

*****

بی تو در بستر هجران غم این می کشدم

که نیایی تو و کارم به مسیحا افتد

 

شاپور تهرانی

*****

به بزم از گردش چشم و اشارتهای ابرویش

توان با مدعی دانست اسرار نهانش را

 

مجمر زواره ای اصفهانی

*****

به زنجیر تعلق گرچه محکم بسته ام دل را

نسیمی گر وزد بر طره ی دلدار می لرزم

 

صائب تبریزی

*****

نه چنان گناهکارم که به دشمنم سپاری

تو به دست خویش فرمای اگرم کنی عذابی

 

سعدی

*****

ﺍﺯﺍﻥ ﻏﺎﺭﺗﮕﺮ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﻭ ﺩﻝ، ﺭﻭﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﯾﺪﻡ

ﻋﺠﺐ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﻪ ﺭﻭ ﺁﺭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﺸﺮ ﮔﻨﺎﻫﺶ ﺭﺍ

 

ﺻﺎﺋﺐ تبریزی

*****

نه از کشتن نه از بستن نه از آزار می ترسم

ز رسوایی اگر ترسم برای یار می ترسم

 

صیدی طهرانی

*****

ﻫﺮ ﻋﻀﻮ ﺯ ﺍﻋﻀﺎﯼ ﺗﻮ ﻏﺎﺭﺗﮕﺮ ﺩﻟﻬﺎﺳﺖ

ﺍﯼ ﺁﻓﺖ ﺟﺎﻥ ﺑﻬﺮ ﮐﺠﺎﯼ ﺗﻮ ﺑﻤﯿﺮﻡ

 

ﺍﻣﯿﺮﯼ ﻓﯿﺮﻭﺯﮐﻮﻫﯽ

*****

جان دادنم از هجر تو در پيش نظر بود مرا

روزى كه به وصل خودت آموخته كردی

 

ترکمان تبریزی ( مقیمی)

*****

نظر سوى من نيم‏جان نكرد تمام‏

تمام كار من آخر ز كم‏ نگاهى كرد

 

سیدعلی اکبرخان بهادر

*****

ای توبه مرحمت کن و تا پای خم بیا

آخر تو هم شکسته و ما هم شکسته ایم !

 

لاادری

*****

چون تیر که پرتاب کند سخت کمانی

هر جا که فتادیم ز پا ، منزل ما بود

 

تنهای قمی

*****

بشکند چون از کسی چیزی،بلایی رد شود

خوب شد بر توبه آمد آفت مینای ما

 

میرزا مهدی بیان

*****

ز هیچ آتش دلا شع مرادت در نمی گیرد

نمی دانم کدامین بی مروت کرد نفرینت

 

سالک قزوینی

*****

بیا بلبل که بوی عشق می آید ز صوت تو

تو گل را یاد آر و من گل روی دل آرا را

 

صحبتی بروجردی

*****

نتوان قصاص خون من از تیغ او گرفت

تاوان آب رفته نشاید ز جو گرفت

 

الهی اسدآبادی

*****

ای که دل را می خری از من به نرخ خاک راه

در ترازو سنگِ دیگر نه که جان هم بر سر است

 

مسیح کاشانی

*****

ز حرف حق درین ایام باطل بوی خون آید

عروج دار دارد نشئه صهبای منصوری

 

صائب تبریزی

*****

صیاد ما بنای ستم تازه کرده است

مرغی که پر شکسته شد آزاد می کند

 

صیدی تهرانی

*****

ﺑﺎ ﭘﺴﺘﯽ ﻫﻤﺖ ﭼﻪ ﺯﻧﯽ ﺩﻡ ﺯ ﺍﻧﺎﺍﻟﺤﻖ

ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﺑﻠﻨﺪﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﺍﺭ ﺗﻮﺍﻥ ﺯﺩ

 

ظفرخان احسن

*****

آنکه آخر سر به صحرا داد بی بال و پرم

روز اول این قفس را در گشودی کاشکی

 

صائب تبریزی

*****

این ضربت بی قانون ، تا چند زنی بر من

یک روز چو چنگ آخر در بر کش و بنوازم

 

خواجوی کرمانی

*****

کاش در تاراج گلشن صید گلچین می شدم

پیش از آن کز آشیان صیاد بردارد مرا

 

دانش مشهدی

*****

نیست تدبیری بجز زنجیر هر دیوانه را

من که از زنجیر او دیوانه ام تدبیر چیست

 

نیازجوشقانی

*****

نيست امروز کسي قابل زنجير جنون

آخر اين سلسله بر گردن ما مي‌افتد

 

صائب نبریزی

*****

نتوانند پریشانی هم، یاران دید

غنچه یکرنگ دل ماست، بگو وا نشود

 

میرزا عبدالله عشق

*****