وامق

 پانوشت : گل آفتابگردان اغلب رمز پایداری در عشق است . و این رمز از یک داستان اساطیری سرچشمه میگیرد که خلاصه ی آن چنین است :

کلایتی یکی از حوریان دریائی بود که دل به عشق آپولو سپرده بود و از جانب معشوق پاسخی نمیشنید اما چون شمع همچنان در شعلهء عشق میگداخت و پایداری میکرد . هر روز هنگام طلوع صبح که آپولو با گردونهء پر شکوه و جلال خویش راه آسمان میگرفت کلایتی گیسوان بلندش را بر دوش افشان میکرد و همچنان چشم بر آپولو میدوخت تا در افق مغرب غروب کند . نه روز تمام پیوسته کارش همین بود ، نه خواب داشت و نه خوراک و تنها از اشک چشم خویش و شبنم سرد هوا تغذیه میکرد . چهره اش با آفتاب می چرخید و یکدم چشم از معشوق بر نمیداشت تا اندک اندک پاهایش ریشه کرد و در زمین فرو رفت و رخسارش به گلی بدل شد که آن را گل آفتابگردان نام کردند . از آنکه پیوسته چشم به خورشید دوخته و با گردش آن میگردد .