وامق

ما قـُــوّت پرواز نــداریم ! وگــــرنه

عمریست که صیاد شکسته ست قفس را

رفیع مشهدی

*****

دیگرم بختِ رهایی از کمند عشق نیست

کار صید خسته با صید افکنی افتاده است

رهی معیری

*****

تا درون آمد غمش، از سینه بیرون شد نفس

نازم آن مهمان که بیرون کرد صاحبخانه را

فروغی بسطامی

*****

یک دل آسوده نتوان یافت در زیر فلک

در بساطِ آسیا یک دانه ی نشکسته نیست

صائب تبریزی

*****

بیستون دیشب به چشمم جاده ای هموار بود

ابن سیرین را خبر کن، خواب شیرین دیده ام

حمید رضا برقعی

*****

بشکن خمار من بلب لعل جانفزای

کان چشم مست تست که مخمور خوشترست

خواجوی کرمانی

*****

ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻛﻠﻴﺪ ﭼﺎﺭﻩ ﺷﻜﺴﺘﻴﻢ ﺑﻬﺮ ﺩﻝ

ﻭﻳﻦ ﻗﻔﻞ ﺯﻧﮓ ﺑﺴﺘﻪ ﺯ ﻫﻢ ﻭﺍ ﻧﻤﻲ ﺷﻮﺩ

ﺷﺎﻧﻲ ﺗﻜﻠﻮ

*****

از شبیخون خمار صبحدم آسوده ایم

مستی دنباله دار چشم خوبانیم ما

صائب تبریزی

*****

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار

کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش

حافظ

*****

چنان ناسازگاری عام شد در روزگار ما

که طفل از شیر مادر استخوان اندر گلو دارد

صائب تبریزی

*****

صد دیده و دل هر طرف از بهر تماشا

حیران تو بودند تو حیران که بودی

حاتم کاشی

*****

زهی نبات که دارد لب تو کز وی شد

امیر جمله نباتات بی‌نزاع شکر

مولانا جلال الدین

*****

ای کاش جان بخواهد معشوق جانی من

تا مدعی بمیرد از جانفشانی ما

فروغی بسطامی

*****

ندیده است جگرگاه بیستون در خواب

گلی که من به سر تیشه می توانم زد

صائب تبریزی

*****

گفتم اگر بیابمت من چه کنم شراب را

نیست روا تیممی بر لب نیل و بر ارس

مولانا جلال الدین

*****

دنیا به اهل خویش ترحم نمی‌کند

آتش امان نمی‌دهد آتش‌پرست را

شبنم نکرد داغ دل لاله را علاج

نتوان به گریه شست خط سرنوشت را

صائب تبریزی

*****

بجای هر مژه شمعی اگر برافروزم

چراغ چشم مرا بی تو روشنایی نیست

حسین یزدی

*****

چــون خـیـالـت دم بـدم در اضـطـراب آرد مـرا

پـس وصـالـت تـا چـه خـواهد کرد با روز و شبم

فیض کاشانی

*****

بسکه گرم سوختن از جلوه ی جانانه ایم

میتوان گفتن که او شمع است و ما پروانه ایم

آتش اصفهانی

*****

با یارم اگر نیست ره دیداری

آرید به بالین منش یک باری

تا گر منِ خسته دل نبینم رویش

او خسته ی خویش را ببیند باری

بخارایی

*****

هر که بر دارد مرا از خاک، اندازد به خاک

میوه ی خامم به سنگ از شاخسار افتاده‌ام

صائب تبریزی

*****

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر

کاین سر پرهوس شود خاک در سرای تو

حافظ

*****

هزار جان مقدس فدای تیغ تو باد

که در گشایش دلها عجب دمی دارد

صائب تبریزی

*****

بغم فرصت مده ساقی سرت گردم که ملک دل

چو ویران گشت نتوان کرد دیگر بار آبادش

عاشق اصفهانی

*****

لبهای می آلود بلای دل و جان است

زان تیغ حذر کن که به خون تر شده باشد

صائب تبریزی

*****

وحشی نگهان عاشق غمخوار نخواهند

در گله ی آهو نبود راه شبان را

شیخ رمزی

*****

در خانه ی شکسته نگیرد کسی قرار

ترسم که که رفته رفته، غم از دل بدر شود

حاجی محمدصادق

*****

پنهان نگشت در دل صد چاک، راز عشق

این خانه ی شکسته، هوا را نگه نداشت

حزین لاهیجی

*****

بسکه دارم انفعال از بی وجودی های خویش

آب گردم چون کسی از خاک بردارد مرا

صائب تبریزی

*****

ازیک نگاه بو الهوس از راه میروی

هرگز ندیده ام ز تو عاشق ندیده تر

حجابی گلپایگانی

*****

وصل او خواب خوشی بود که می دیدم دوش

مرغ شب ! لال شوی بانگ تو بیدارم کرد

کمال اجتماعی

*****

چه حاجت است به رهبر که گوشه ی چشمش

کشد چو سرمه به خويش از هزار ميل مرا

صائب تبریزی

*****

گفته بودی كه به فرياد تو روزی برسم 

كی به فرياد رسی ای همه فرياد از تو

اوحدی مراغه ای

*****

شیرمردان را اگر آهو شکارست این عجب

کاهوی چشم ترا هر دم شکاری دیگرست

خواجوی کرمانی

*****

ذوق وصال می‌گزد از دور پشت دست

گرم است بس كه صحبت من با خيال تو

صائب تبریزی

*****

چشم ترا به سرمه کشیدن چه حاجت است

کوته کن این بهانه ی دنباله‌دار را

صائب تبریزی

*****

ما کم بضاعتیم و وصالت گران بهاست

مشکل میان ما و تو سودا به هم رسد

رشکی همدانی

*****

میل دل با طاق ابروی بتان امروز نیست

کج بنا کردند از اول قبله ی این خانه را

صائب تبریزی

*****

کی می رسد خیال طبیبان به درد من

دردم بدان رسید که نتوان خیال کرد

هلالی جغتائی

*****

نرگست در طاق ابرو از چه خفتد بی خبر

زانکه جای خواب مستان گوشه ی محراب نیست

خواجوی کرمانی

*****

اگر سنجاق مویت وا شود از دست خواهم رفت

که سربازی چه خواهد کرد با انبوه جنگاور

علیرضا بدیع

*****

هر طرف رو می کنم محرابی از ابروی توست

رو بگردانی نماز خلق باطل می شود

ناصر حامدی

*****

خوشم که شعله آهم بدوزخت کشد اما

چه می کند بتو دوزخ که خود بهشت برینی

شهریار تبریزی

*****

مکرر بر سر بالین شبنم آفتاب آمد

نشد روشن شود یکبار چشم اشکبار از تو

صائب تبریزی

*****

آبادی دل را ز که جویم که همه خلق

دانند که این خانه ز بنیاد خراب است

ابوالحسن ورزی